Pierwszy kościół w Stanisławczyku był drewniany i został zbudowany z fundacji Jana Daniłowicza i Zofii z Żółkiewskich. Spłonął podczas powstania Chmielnickiego splądrowany i podpalony przez Kozaków. W 1658 roku wzniesiono nową świątynię kosztem właścicieli wsi Koniecpolskich. Kolejny, także drewniany kościół zbudowano w 1764 roku z fundacji Stanisława Lubomirskiego. Czwartą z kolei świątynię w Stanisławczyku zbudowano w 1818 roku z inicjatywy właściciela dóbr hrabiego Franciszka Potockiego. Z dokumentów z 1821 roku wiadomo, że na wyposażeniu kościoła znajdowały się cztery ołtarze, a w głównym umieszczona była kopia obrazu Matki Boskiej Bolesnej z Rożniatowa. W 1863 zbudowano nową, drewniana plebanię, która zastąpiła budynek wzniesiony w 1750 roku. W 1875 roku wzniesiono nowy kościół lub przeprowadzano gruntowny remont starego, o czym zaświadczał napis na belce w nadprożu: „Restaurowany † w roku 1875”. Przed 1909 rokiem odnowiono wnętrze kościoła i restaurowano cztery ołtarze. W latach 30. XX stan techniczny kościoła się pogarszał. Prowizoryczne prace przeprowadzono około 1932 roku, ale już w 1934 stan kościoła był zły, a część podwalin pod prezbiterium była przegnita, co spowodowało przechylenie się budynku kościelnego na bok.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Kościół parafialny pw. Trójcy Świętej w Stanisławczyku · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.