Najważniejszą formą opery barokowej stała się opera seria. Jej libretta opierały się zazwyczaj na tematyce mitologicznej, historycznej lub heroicznej i ukazywały konflikty moralne oraz wzniosłe postawy bohaterów. Wielki wpływ na ukształtowanie libretta opery seria miał Pietro Metastasio, którego teksty stały się wzorem dla XVIII-wiecznej opery włoskiej. Typowa opera seria była oparta na wyraźnym podziale między recytatywem a arią. Recytatyw posuwał akcję naprzód, natomiast aria służyła wyrażaniu uczuć i popisowi wokalnemu. Szczególną popularność zdobyła o schemacie ABA, pozwalająca śpiewakom na improwizowane ornamentacje przy powtórzeniu pierwszej części.
W epoce baroku ogromną pozycję zdobyli kastraci. Dysponowali oni niezwykle wysokimi i jednocześnie silnymi głosami, które pozwalały wykonywać wyjątkowo trudne partie wokalne. Najsłynniejsi kastraci stawali się międzynarodowymi gwiazdami i wywierali wpływ na kształt opery oraz wymagania repertuarowe. Równolegle rozwijała się opera buffa, wywodząca się z krótkich scen komicznych wykonywanych między aktami oper seria. W przeciwieństwie do opery poważnej przedstawiała codzienne życie, realistyczne postacie i sytuacje komiczne.