Reformy klasyczne i narodziny nowoczesnej dramaturgii operowej (druga połowa XVIII wieku) thumb|Christoph Willibald Gluck (1714–1787), reformator opery, który podporządkował muzykę wymogom dramatu scenicznego W połowie XVIII wieku coraz silniej krytykowano operę seria za schematyzm, sztuczność i podporządkowanie dramatycznej akcji popisom śpiewaczym. Reformatorzy dążyli do przywrócenia większej naturalności i jedności dzieła scenicznego. Najważniejszym reformatorem opery był Christoph Willibald Gluck. W swoich operach, takich jak Orfeusz i Eurydyka czy Alcesta, podporządkował muzykę dramatowi scenicznemu. Ograniczył ornamentykę wokalną, uprościł formę arii i zwiększył rolę chóru oraz orkiestry w budowaniu napięcia dramatycznego. Gluck dążył do stworzenia opery bardziej prawdopodobnej psychologicznie i bardziej zwartej dramaturgicznie. Reformy te wywarły ogromny wpływ na późniejszy rozwój opery klasycznej i romantycznej. W tym samym czasie ogromną popularność zdobywała opera buffa. W Neapolu rozwijali ją Giovanni Battista Pergolesi, Domenico Cimarosa i Giovanni Paisiello.