Kilka praktycznych sposobów na przedłużenie sobie życia – polski krótkometrażowy film kombinowany z 1974 roku, zrealizowany przez Juliana Antonisza w Studiu Filmów Animowanych w Krakowie. Film należy do cyklu animowanych instruktaży, które Antonisz tworzył na początku lat 70. XX wieku jako kolaże animacji i filmów aktorskich.
Fabuła Film przyjmuje formę surrealistycznej przypowiastki o nieuchronności starzenia się. Sędziwy profesor wygłasza wykład, w którym dowodzi, że życie jest filmem – tak jak taśma filmowa odwija się na szpuli z coraz większą prędkością kątową, tak czas subiektywnie płynie coraz szybciej w miarę starzenia się człowieka. Tę tezę ilustrują trzy rodzajowe scenki z udziałem mężczyzn zaskoczonych nagłym poczuciem upływu czasu: Magister Zet jedzący makaron w restauracji „Pod Wesołym Halibutem”, Telesfor – skromny pracownik naukowy, oraz Ewaryst – człowiek stateczny, o miłej aparycji. Każdy z nich, wskutek drobnego wypadku, zaczyna mówić dziecinnym głosem, konstatując ze zdziwieniem, jak szybko minął dzień. Dziennikarka pyta profesora o przyczynę tych zachowań;