Na początku 1944 roku, koncentracja amerykańskich sił zbrojnych na potrzeby inwazji na Francję przesunęła równowagę amerykańskich zasobów w kierunku europejskiego teatru działań wojennych i uczyniła strategię „Najpierw Europa” rzeczywistością. Jednak pomimo skierowania większości amerykańskich zasobów do Europy w 1944 roku, Stany Zjednoczone nadal dysponowały wystarczającymi zasobami, aby przeprowadzić w tym roku kilka dużych operacji wojskowych na Pacyfiku: na Saipanie (czerwiec 1944); na Guamie (lipiec 1944); na Peleliu (wrzesień 1944) oraz na Leyte w październiku 1944 roku.
W latach 1944 i 1945 równowaga amerykańskich zasobów przesunęła się znacznie w kierunku Europy, a strategia „Najpierw Europa” stała się faktem, a nie tylko deklarowanym celem. Pod koniec wojny w Europie armia amerykańska dysponowała 47 dywizjami w Europie i 21 dywizjami armii i 6 dywizjami Korpusu Piechoty Morskiej na Pacyfiku. 78% siły roboczej armii i sił powietrznych zostało skierowane przeciwko Niemcom, w porównaniu z 22% na Pacyfiku w maju 1945 roku. Plan inwazji na Japonię zakładał, że 15 europejskich dywizji oraz 8 Armia Powietrzna zostaną przeniesione na Pacyfik po kapitulacji Niemiec.