Kampania birmańska – długotrwała kampania wojenna stoczona w brytyjskiej kolonii Birmy i na pograniczu Indii w latach 1941–1945, będąca częścią pacyficzno-dalekowschodniego teatru działań wojennych II wojny światowej.
Brały w niej udział przede wszystkim siły aliantów (głównie Imperium brytyjskiego i Republiki Chińskiej, wspierane przez Stany Zjednoczone) przeciwko siłom inwazyjnym Cesarstwa Japonii. Cesarska Armia Japońska była wspierana przez tajską Armię Phayap, a także dwa kolaborujące ruchy niepodległościowe i armie: Państwo Birma i Tymczasowy Rząd Wolnych Indii. Na podbitych terenach utworzono nominalnie niepodległe państwa marionetkowe, a niektóre terytoria zostały zaanektowane przez Tajlandię. W latach 1942 i 1943 wielonarodowe siły alianckie w Indiach Brytyjskich przeprowadziły kilka nieudanych ofensyw w celu odzyskania utraconych terytoriów. Walki nasiliły się w 1944 roku, a siły Imperium Brytyjskiego osiągnęły szczytową liczebność około miliona żołnierzy. Wojska te pochodziły głównie z Indii Brytyjskich, z siłami armii brytyjskiej (odpowiadającymi ośmiu regularnym dywizjom piechoty i sześciu pułkom pancernym), 100 000 żołnierzy kolonialnych z Afryki Wschodniej i Zachodniej oraz mniejszymi siłami lądowymi i powietrznymi z kilku innych dominiów i kolonii.