Chińskie wojska nie mogły się wycofać, ponieważ drogi do Junnanu były kontrolowane przez siły Osi, a wielu chińskich żołnierzy zostało schwytanych. Tajowie utrzymali kontrolę nad stanem Szan do końca wojny. Ich wojska cierpiały z powodu niedoborów zaopatrzenia i chorób, ale nie były atakowane przez aliantów.
Niepowodzenia aliantów (1942–1943) thumb|left|Wojska indyjskie przerzucają amunicję w błocie na drodze do Tamu, 1943 rok thumb|Japońscy żołnierze przy posągu Buddy Shwethalyaung w Pegu Japończycy nie wznowili ofensywy po zakończeniu pory munsunowej. Utworzyli nominalnie niezależny rząd birmański pod wodzą Ba Mawa i zreorganizowali Armię Niepodległości Birmy, przekształcając ją w Narodową Armię Birmy pod dowództwem gen. Aung Sana. W praktyce zarówno rząd, jak i armia birmańska podlegały ścisłej kontroli władz japońskich.
Po stronie aliantów działania w Birmie w pozostałej części 1942 roku i w 1943 roku były studium militarnej bezradności. Brytyjczycy byli w stanie przeprowadzić w tym czasie tylko trzy aktywne operacje, a jednoczesne skuteczne ofensywy zarówno na Bliskim, jak i Dalekim Wschodzie okazały się niemożliwe z powodu braku zasobów. Bliski Wschód był priorytetem z uwagi na większą bliskość do Wielkiej Brytanii i amerykańską politykę Europe First („Najpierw Europa”).