To, w połączeniu z innymi czynnikami, takimi jak głód i niepokoje społeczne w Indiach Brytyjskich oraz priorytet nadany przez aliantów pokonaniu nazistowskich Niemiec, wydłużyło kampanię i podzieliło ją na cztery fazy: inwazję japońską, która doprowadziła do wyparcia wojsk brytyjskich, indyjskich i chińskich w 1942 roku; nieudane próby ofensywy aliantów na Birmę od końca 1942 do początku 1944 roku; japońską inwazję na Indie w 1944 roku, ostatecznie zatrzymaną po bitwach o Imphal i Kohimę; i wreszcie udaną kontrofensywę aliantów, która wyzwoliła Birmę od końca 1944 do połowy 1945 roku.
Na kampanię silnie wpłynęła również atmosfera polityczna w regionach Azji Południowo-Wschodniej okupowanych przez Japonię, realizującą panazjatycką politykę „Strefy Wspólnego Dobrobytu Wielkiej Azji Wschodniej”. Doprowadziło to do sponsorowanej przez Japonię rewolucji podczas początkowych etapów inwazji i powstania Państwa Birma, którego Birmańska Armia Narodowa stanęła na czele pierwszych ataków na ten kraj. Tymczasowy Rząd Wolnych Indii, wraz ze swoją Indyjską Armią Narodową, walczył pod wodzą Japonii, zwłaszcza podczas operacji U-Gō w 1944 roku. INA wcześniej współpracowała z nazistowskimi Niemcami.