Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 25 pułku ułanów (byłym 115 pułku ułanów). 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 343. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). W lutym 1925 został przydzielony do Obozu Szkolnego Artylerii w Toruniu na stanowisko instruktora szwadronu szkolnego. W grudniu tego roku wrócił do macierzystego pułku w Prużanie. W styczniu 1927 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy 3 szwadronu kawalerii KOP w Dederkałach. 18 lutego 1928 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1928 stopień majora w korpusie oficerów kawalerii i 46. lokatą. W kwietniu tego roku został przeniesiony z 25 puł. do kadry oficerów kawalerii z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku w KOP. W marcu 1930 został przeniesiony z KOP do 13 pułku ułanów w Nowej Wilejce na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego w Wołkowysku. W marcu 1931 został przeniesiony do 9 pułku ułanów w Trembowli na stanowisko kwatermistrza. 28 sierpnia 1938 w Trembowli popełnił samobójstwo i został pochowany na tamtejszym cmentarzu.