mały|Schemat różnych modeli Friedmanna: średnia odległość między galaktykami w funkcji czasu dla wybranych kombinacji parametrów gęstości materii ΩM i ciemnej energii ΩΛ. Wykres ilustruje typy zachowań (ekspansja wieczna, asymptotyczna, rekolaps), a nie konkretną prognozę obserwacyjną Ostateczny los Wszechświata – zagadnienie kosmologii fizycznej dotyczące długoterminowej ewolucji Wszechświata oraz możliwych scenariuszy jego przyszłości. Współczesne rozważania opierają się na obserwacjach ekspansji kosmicznej, średniej gęstości materii i energii, geometrii przestrzeni oraz własnościach ciemnej energii.

Obecne dane wskazują, że geometria przestrzenna Wszechświata jest, w granicach niepewności pomiarowych, zgodna z płaską, a jego ekspansja przyspiesza. W standardowym modelu ΛCDM dodatnia stała kosmologiczna prowadzi do scenariusza wiecznej ekspansji: odległe, niezwiązane grawitacyjnie układy oddalają się coraz szybciej, formowanie gwiazd stopniowo wygasa, a w bardzo dalekiej przyszłości maleje dostępność energii swobodnej zdolnej do podtrzymywania procesów astrofizycznych i termodynamicznych. Obraz ten bywa nazywany śmiercią cieplną Wszechświata albo Wielkim Chłodem ().