Klasyczne równania Friedmana wiążą tempo ekspansji z gęstością i krzywizną; w prostych modelach bez ciemnej energii decydowała gęstość krytyczna: gęstość większa od krytycznej sprzyjała ponownemu zapadaniu i odpowiadała dodatniej krzywiźnie (Wszechświatowi zamkniętemu), gęstość mniejsza – wiecznej ekspansji i krzywiźnie ujemnej (Wszechświatowi otwartemu), gęstość krytyczna – Wszechświatowi płaskiemu o nieograniczonej ekspansji z asymptotycznie zerową prędkością. Stosunek rzeczywistej gęstości do gęstości krytycznej wyraża się przez bezwymiarowy parametr gęstości dla każdego składnika kosmicznego osobno (materia, promieniowanie, ciemna energia, krzywizna) używa się parametrów ΩM, ΩR, ΩΛ, ΩK.
Po odkryciu przyspieszającej ekspansji prosty podział „otwarty / zamknięty / płaski” przestał wystarczać do określenia przyszłej dynamiki Wszechświata: składnik o ujemnym ciśnieniu, taki jak stała kosmologiczna lub dynamiczna ciemna energia, może zmienić przyszłość nawet przy geometrii bliskiej płaskiej i sprawić, że Wszechświat o zerowej lub ujemnej krzywiźnie nadal rozszerza się przyspieszająco. Ciemną energię opisuje się zwykle przez parametr równania stanu gdzie oznacza ciśnienie, a gęstość energii.