W 1948 r. produkcja osiągnęła wynik 6 tys. ton cukru, zaś w kolejnych dekadach wzrósł do 12 tys. ton (lata 50. XX w.) i 13 tys. ton (lata 60. XX w.).

W okresie PRL cukrownia przechodziła kolejne modernizacje budynków i wyposażenia. Zakład połączono koleją szerokotorową z linią kolejową Łódź-Kutno, w celu modernizacji transportu buraków. Zainstalowano dwa kotły wysokociśnieniowe i turbozespoły. Wybudowano magazyn cukru z warsztatami mechanicznymi. W 1964 r. zakupiono nową turbinę. W latach 70. dokonano kolejnych modernizacji: wybudowano buraczarnię, wapiarnię, piec wapienny oraz dwa melaśniki, urządzono składowisko polowe na 30 tys. ton buraków. W latach 80. wybudowano oczyszczalnie przemysłową ścieków, wymieniono część wyposażenia i zmodernizowano stację cedzenia klarówki.