W pierwszych latach posługi pełnił funkcję mistrza dyscypliny oraz spowiednika w niższym seminarium duchownym przy klasztorze macierzystym.
W latach 1891–1922 prowadził intensywną działalność duszpasterską oraz misyjną w regionie Deir el-Qamar w Górach Libanu. Wyróżniał się tam gorliwością apostolską, otwartością ekumeniczną oraz miłosiernym oddaniem na rzecz ubogich. Jego pracę charakteryzowało łączenie posługi wędrownej z kierownictwem duchowym wiernych.
W 1922 roku, ze względu na podeszły wiek i pogarszający się stan zdrowia, pomimo silnego sprzeciwu lokalnych wiernych, został przeniesiony do katedry melchickiej w Sydonie. Przez kolejne pięć lat kontynuował tam pracę duszpasterską, skupiając się głównie na udzielaniu sakramentu pokuty i pojednania. Następnie powrócił do klasztoru Świętego Zbawiciela w celu przygotowania się do operacji chirurgicznej oraz oddania się życiu bardziej kontemplacyjnemu i modlitewnemu.