Kadłub boi NOMAD () o długości 6 m zaprojektowano w latach 40. XX wieku na potrzeby programu zbierania danych marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych. W latach 1956–1958 marynarka testowała morskie automatyczne stacje meteorologiczne w warunkach huraganowych, choć zasięg transmisji radiowej i żywotność baterii były wówczas ograniczone. W sierpniu 1956 roku pięć automatycznych boi dryfujących rozstawiono na przewidywanych torach huraganów, by sprawdzić przydatność takich stacji do wykrywania tych cyklonów. Jedna z nich znalazła się w centrum huraganu Greta lub w jego pobliżu. W 1958 roku w Zatoce Meksykańskiej zakotwiczono stacje na głębokości około 3,7 km (12 000 stóp). W latach 1951–1970 zbudowano i rozmieszczono na morzu łącznie 21 boi NOMAD. W latach 1972–1973 boje dryfujące posłużyły do badania zmienności prądów morskich w Morzu Sargassowym. W lutym 1979 roku NOAA po raz pierwszy wodowała dryftery z rękawową dryfkotwą () umieszczoną na głębokości 15 m – taką konstrukcję mają współczesne boje SVP.