Boje dryfujące thumb|Boja dryfująca typu SVP-B z barometrem Typowe boje dryfujące są znacznie mniejsze od zakotwiczonych: mają zwykle od 30 do 40 cm średnicy i są wykonywane z tworzyw sztucznych lub włókna szklanego. Część z nich ma dwubarwny pływak, inne są jednolicie czarne lub niebieskie. Mierzą mniej parametrów niż boje zakotwiczone. Barometr mieści się w rurce na szczycie boi, termistor – u jej podstawy, a pod wodą, na głębokości 15 m, zawieszona jest dryfkotwa (kotwica morska), połączona z boją długą, cienką linką.
W latach 70. XX wieku, gdy stało się możliwe śledzenie satelitarne, powstało wiele konkurencyjnych konstrukcji boi dryfujących. Od 1978 roku do ich lokalizowania i przesyłania danych służył , działający na pokładach amerykańskich satelitów okołobiegunowych. W 1982 roku (WCRP) uznał, że globalna sieć boi dryfujących przyniosłaby duże korzyści badaniom oceanograficznym i klimatycznym. Wezwał też do opracowania standardowego, taniego i lekkiego dryftera, który powstał w ramach programu SVP ().