Sieci obserwacyjne i obsługa Rozległą sieć boi u wybrzeży Stanów Zjednoczonych utrzymuje , a ich rozmieszczaniem i konserwacją zajmuje się Straż Wybrzeża Stanów Zjednoczonych. W Południowej Afryce własne boje rozmieszcza i odzyskuje , a w Nowej Zelandii analogiczne zadania wykonuje . W Kanadzie sieć boi ODAS eksploatuje , a brytyjski rozmieszcza boje dryfujące na północnym i południowym Atlantyku.

Sieci boi zakotwiczonych prowadzą zwykle programy krajowe lub regionalne, jednak ich dane i standardy pomiarowe są koordynowane międzynarodowo – m.in. przez (DBCP), powołany w 1985 roku jako wspólne przedsięwzięcie Światowej Organizacji Meteorologicznej i (IOC). Panel zajmował się początkowo wyłącznie bojami dryfującymi, a w 1993 roku rozszerzył działalność na boje zakotwiczone na otwartym oceanie. Osobną grupę stanowią tropikalne sieci boi zakotwiczonych: TAO na Pacyfiku, – PIRATA na Atlantyku i – RAMA na Oceanie Indyjskim. Przykładem programu regionalnego jest E-SURFMAR – program morski EUMETNET, sieci europejskich służb meteorologicznych. Jako grupa robocza DBCP program działa od 1987 roku (do 2005 roku pod nazwą EGOS).