Szczecinki tułowia są pałeczkowate do włosowatych. Spośród szczecinek przedplecza tylko drugiej i szóstej pary są długie, pozostałe zaś krótkie i równych długości. Śródtułów i zatułów cechują się pałeczkowatymi szczecinkami dorsopleuralnymi. Płaty odnóżowe mają od trzech do pięciu szczecinek. Segmenty odwłokowe od pierwszego do ósmego mają szczecinki prodorsalne ustawione mniej więcej w jednej linii, acz druga i czwarta para leży nieco bardziej z przodu, a trzecia nieco bardziej z tyłu niż pierwsza i piąta; trzecia para jest najdłuższa. Szczecinki prodorsalne i postdorsalne tych segmentów są pałeczkowate lub maczugowate.
Biologia i ekologia thumb|220px|Imago na liściu Owad ten zasiedla łąki, ugory, przydroża, polany i pola uprawne. Zarówno larwy, jak i postacie doskonałe są oligofagicznymi fitofagami żerującymi na bobowatych. Do ich roślin pokarmowych należą koniczyny (w tym biała, białoróżowa, krwistoczerwona i łąkowa), lucerny (w tym: pośrednia, sierpowata i siewna), siekiernice, sparcety i wilżyny.