Główna arteria () prowadząca z Londynu (Brentford) do Braunston, gdzie łączyła się z istniejącym już Kanałem Oksfordzkim, powstała w latach 1793–1805. Wcześniej, bo w 1800 roku, ukończono odcinek z Birmingham do Napton (ok. 9 km w dół Kanału Oksfordzkiego od Braunston), możliwa więc była żegluga pomiędzy Birmingham a Londynem.
Równolegle prowadzono starania na rzecz przekopania kanału, który umożliwiłby żeglugę z Leicesteru do Northampton. Ich rezultatem był , który do 1809 roku pokrywał niespełna połowę planowanej trasy, kończąc bieg w Market Harborough. Realizację ambicji umożliwiło otwarcie w 1814 roku odcinka pomiędzy Foxton a Norton Junction (koło Long Buckby), który połączył ten kanał z Grand Junction Canal. Nazwa Grand Union Canal pierwotnie odnosiła się wyłącznie do tego odcinka. Tym samym powstała śródlądowa droga wodna łącząca Londyn z systemem rzecznym Trentu, w tym z kopalniami węgla w hrabstwach Derbyshire i Nottinghamshire.
Ostatnim wybudowanym odcinkiem kanału, a jednocześnie jednym z ostatnich w całym kraju, było odgałęzienie do Slough, ukończone w 1882 roku.
W latach 1894–1929, w obliczu wzmożonej konkurencji ze strony kolei, nastąpiła konsolidacja przedsiębiorstw zarządzających poszczególnymi odcinkami kanału, dając początek spółce Grand Union Canal.