Metoda różni się od klasycznych technik różnicowych tym, że nie wymaga zakładania lokalnej stacji bazowej obok mierzonego punktu. W odróżnieniu od RTK, które korzysta z poprawek z pobliskiego odbiornika referencyjnego, PPP opiera się przede wszystkim na produktach globalnych albo regionalnych: precyzyjnych efemerydach, poprawkach zegarów satelitów, modelach atmosfery oraz – w nowszych odmianach – poprawkach biasów kodowych i fazowych oraz informacjach umożliwiających rozwiązywanie nieoznaczoności fazy nośnej.
Terminologia i zakres Nazwa „pozycjonowanie punktowe” podkreśla, że pozycja jest wyznaczana dla pojedynczego odbiornika, bez bezpośredniego różnicowania obserwacji z lokalną stacją bazową. Określenie „precyzyjne” odnosi się do użycia dokładnych produktów orbit i zegarów oraz do modelowania błędów, które w zwykłym odbiorniku nawigacyjnym są redukowane tylko częściowo.
W literaturze spotyka się kilka odmian metody. Klasyczne PPP może działać w postprocessingu na zapisanych obserwacjach albo w czasie zbliżonym do rzeczywistego, jeśli odbiornik ma dostęp do strumienia korekt.