W marcu 1946 wrócił do kraju. 1 czerwca 1946 został zatrudniony w Centrali Zaopatrzenia Hutniczego w Katowicach. 9 kwietnia 1949 rozpoczął pracę w Zakładach Chemicznych w Oświęcimiu na stanowisku wicedyrektora do spraw socjalnych oraz inwestora bezpośredniego Budownictwa Ogólnozakładowego. W latach 1950–1956 był poddany kontroli operacyjnej przez funkcjonariuszy Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Krakowie w ramach sprawy ewidencyjno-obserwacyjnej o kryptonimie „Piasek” jako podejrzany o działalność sabotażową w Zakładach Chemicznych w Oświęcimiu. Był członkiem PZPR i ZBoWiD oraz radnym Miejskiej i Powiatowej Rady Narodowej w Oświęcimiu.
Zmarł 3 lutego 1985 w Oświęcimiu i został pochowany na Cmentarzu Komunalnym przy ul. Wiklinowej 5 (sektor E, rząd C, numer 1–2).
W 1926 ożenił się z Antoniną (1903–1945), z którą miał dwóch synów: Janusza (1930–1998) i Mariana (ur. 1933).