Z powodu ograniczonej sprawności nie odwiedzał osobiście opisywanych ulic, choć w innych okolicznościach prawdopodobnie by to zrobił. Najtrudniejszą częścią pisania – według niego – było połączenie tej minionej geografii z magią w taki sposób, aby czytelnicy odczuwali fizyczną, „przeżywaną pośrednio” więź z opisywanym światem. Kursywę obecną w książce zastosowano, aby sygnalizować natychmiastowe wrażenie sytuacyjnego wykorzenienia przy wejściu do „Wielkiego Kiedy”, które Alan Moore uważał za doświadczenie „wstrząsające” i celowo przeciwstawne wobec podobnych, lecz nieszkodliwych motywów w literaturze fantasy. Alan Moore podziękował rysownikowi komiksowemu Kevinowi O'Neill za stworzenie Ironfoota Jacka Neave’a w The League of Extraordinary Gentlemen: Century 1969 oraz za przekazanie anegdoty, dzięki której Coffin Ada niechętnie się targuje. Towarzystwo literackie Friends of Arthur Machen dostarczyło natomiast wglądu w życie i twórczość walijskiego pisarza i mistyka Arthura Machena.
W powieści pojawiają się różne, przenikające się wersje Londynu. Podobne światy występują w twórczości takich pisarzy jak Neil Gaiman, China Miéville i V.E. Schwab.