Alternatywne rozwiązanie zostało zaproponowane przez naukowców z Rosji w latach 60. XX wieku. Zachowali oni dwuskładnikową strukturę atmosfery azotowania, jednak zamiast zdysocjowanego amoniaku użyli azotu molekularnego (N2). Proces ten został dostosowany do użytku w przemyśle przez naukowców z Instytutu Mechaniki Precyzyjnej w Warszawie i opatentowany 27 maja 1974Data zgłoszenia wniosku patentowego..
Azotowanie z użyciem atmosfery NH3+N2 pozwala zachować możliwość wytworzenia warstw o pożądanej budowie i brak konieczności szlifowania azotowanej powierzchni. Zapewnia także mniejsze zużycie amoniaku, które jednak kompensowane jest istotnym zużyciem azotu. Proces ten jest też , więc nie jest możliwe opisanie szybkości wzrosty warstwy ochronnej za pomocą klasycznych równań termodynamicznych. Z tego względu sterowanie takim procesem jest utrudnione, a jego przygotowania wymaga większej liczy prób niż przygotowanie procesów równowagowych (np. w atmosferze NH3 lub NH3+NH3zdys.).