Według zapisów Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis spisanych przez Jana Długosza w latach 1470–1480 Gorzów był wsią koronną należącą do polskiego króla Kazimierza IV Jagiellończyka. W 1489 dokument odnotował pobór z jednego łana, w 1490 z trzech, a w 1497 z łanów dziewięciu. W 1508 r. pobór z trzech łanów - łącznie z Bobrownikami i Gromcem. W 1500 r. doszło do podziału dóbr między braćmi Mikołajem, Feliksem, Stanisławem oraz Piotrem Ligęzami, w wyniku czego Piotrowi przypadła m.in. wieś Gorzów w ziemi krakowskiej. W 1530 odnotowano we wsi pobór z trzech łanów łącznie z Bobrownikami, Gromcem, a także z karczmy dziedzicznej oraz karczmy dorocznej.
W 1595 roku znajdowała się w powiecie śląskim województwa krakowskiego Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Stanowiła własność kasztelana wiślickiego Mikołaja LigęzyWojewództwo krakowskie w drugiej połowie XVI wieku ; Cz. 2, Komentarz, indeksy, Warszawa 2008, s. 111.. Po rozbiorach Polski wieś stała się częścią zaboru austriackiego.