Dzwonnica, po raz pierwszy udokumentowana w 1624 roku, zwieńczona jest konstrukcją szachulcową i pierwotnie służyła jako wieża bramna. Główna część pochodzi z około 1600 roku. Drobne remonty przeprowadzono w XVIII wieku. Na jednej ze ścian dzwonnicy znajduje się okrągły kamień znany jako Kapelusz Diabła (Fandens hat). Miejscowa legenda głosi, że pewnej nocy ksiądz był śledzony przez diabła, gdy wracał do domu. Dotarł na cmentarz, zanim został złapany, ale diabeł był tak wściekły, że rzucił w księdza swoim kapeluszem. Nie trafił, a kapelusz utkwił w ścianie dzwonnicy, gdzie można go oglądać do dziś.

Wnętrze mały|lewo|Wnętrze kościoła Blisko wejścia znajduje się dawna romańska chrzcielnica, wykonana z wapienia gotlandzkiego. Nowa granitowa chrzcielnica stoi po lewej stronie łuku tęczowego. Nad starą chrzcielnicą znajduje się fragment dawnego renesansowego ołtarza – obraz Chrystusa na drodze do Emaus autorstwa Jørgena Roeda. Dwa świeczniki w ołtarzu głównym pochodzą z połowy XVI wieku. Rzeźbiona dębowa ambona z około 1600 roku ma cztery panele przedstawiające ewangelistów wraz z ich symbolami.