otrzymała tytuł profesora nauk fizycznych.

Po ukończeniu studiów wyjechała na kilkuletnie stypendium (1960–1963) do CERN-u w Genewie. Działała tam w grupie, która zajmowała się pomiarami licznikowymi w oddziaływaniach cząstek elementarnych. Jej pierwsza publikacja ukazała się w 1960 r. w materiałach konferencji ICHEP. Po powrocie do Warszawy w roku 1964 włączyła się w działalność zespołu kierowanego przez doc. Andrzeja Wróblewskiego i Ryszarda Sosnowskiego w Instytucie Fizyki Doświadczalnej UW. 1 listopada 1967 r. przeszła z UW do Instytutu Badań Jądrowych. Brała aktywny udział w pracach aparaturowych, w szczególności skonstruowała stół skaningowy, zwany potocznie huloskopem, na którym prowadzono przegląd filmów z komory kwalifikując zdjęcia do pomiarów.

Od 1 stycznia 1986 do 11 października 1989 r. pełniła kolejno funkcje po. kierownika i kierownika zakładu Fizyki Wysokich Energii w Instytucie Problemów Jądrowych. Prowadziła również wykłady na Uniwersytecie Łódzkim. Była członkiem Rady Naukowej IBJ w kadencji 1987–1992.

Była członkiem założycielem Stowarzyszenia Potomków Sejmu Wielkiego i jego wieloletnim wicekanclerzem, członkiem Rady Fundacji Rodu Szeptyckich.