Historia Matematyczne podstawy teorii kodowania są ściśle związane z pracą Claude’a Shannona z 1948 roku, w której sformułowano ilościową teorię komunikacji i pojęcie granic przepustowości kanału. Shannon wykazał, że w standardowych modelach kanału zaszumionego, przy odpowiednio długich blokach i szybkości kodowania mniejszej od pojemności kanału, istnieją kody pozwalające uzyskać prawdopodobieństwo błędu dowolnie bliskie zeru. Twierdzenie to miało charakter egzystencjalny: nie podawało od razu praktycznych konstrukcji kodów, ale wyznaczyło cel dla późniejszych metod.
Jednym z pierwszych praktycznych osiągnięć były kody Hamminga, zaproponowane przez Richarda Hamminga w 1950 roku do automatycznej detekcji i korekcji pojedynczych błędów w komputerach cyfrowych. W tym samym okresie opisał szczególnie wydajne kody dwójkowe i trójkowe. Doskonały binarny kod Golaya o parametrach liniowych oraz doskonały trójkowy kod Golaya o parametrach należą do klasycznych przykładów kodów doskonałych.
W kolejnych dekadach rozwinięto teorię kodów blokowych, , BCH, Reeda-Solomona i splotowych, a także metody algebraiczne oraz grafowe. Od lat 90. duże znaczenie uzyskały , ponownie odkryte i rozwinięte kody LDPC () oraz .