Tadeusz Zakrzewski (ur. 24 października 1893 w Ząbkach, zm. 10 kwietnia 1966 w Warszawie) – dyplomowany podpułkownik Wojska Polskiego, odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Mąż Anatolii Irminy Zakrzewskiej, z domu Lefas. Ojciec Hanny Zakrzewskiej i Jana Zdzisława Zakrzewskiego.
Życiorys Podczas I wojny światowej, będąc w armii rosyjskiej (1914-1917) ukończył Oficerską Szkołę Wojskową w Kijowie, awansując do stopnia chorążego. Po ukończeniu szkoły w lipcu 1917 dołączył do I Korpusu Polskiego. W tym czasie również działał w Związku Wojskowym Polaków. Od 1918 w stopniu porucznika służył w Wojsku Polskim, w 29 pułku piechoty.
W 1925 rozkazem z dnia 30 października 1925 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej na kurs oficerski 1925/27. Po szkole awansował do stopnia kapitana i przydzielono go do Oddziału I Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. W 1929 awansował na majora. W latach 1931-33 kierował referatem Oddziału I, a następnie był szefem Wydziału Organizacyjnego.
Jako oficer Sztabu Głównego został oddelegowany na Konferencję Rozbrojeniową w Genewie. Reprezentował Polskę w sprawie rozbrojenia w Lidze Narodów.