Kościół został przejęty przez katolików i poświęcony w kwietniu 1946 roku. Po 1945 roku została usunięta empora boczna oraz empory w prezbiterium, loże kolatorskie i stalle, zlikwidowano także część cmentarza. Zespół kościoła tj. kościół (nr rej. L-390/A z 5 czerwca 1961), cmentarz przy kościele (nr rej.: L-417/A z 10 grudnia 2010), ogrodzenie oraz otoczenie (teren nowego cmentarza) zostały wpisane do wojewódzkiego rejestru zabytków nieruchomych. W latach 1981–1986 prowadzono prace konserwatorskie, podczas których odsłonięto kamienne lica elewacji, wcześniej wtórnie otynkowane. Pokrycie dachowe wymieniono w 2013 roku. Kościół jest czynny.
Architektura Świątynia , orientowana, zbudowana z kamienia polnego i cegły pośrodku wsi na wzniesieniu, w najwyższym punkie miejscowości, otoczona cmentarzem, użytkowanym od XV wieku do 1940 roku oraz nowym cmentarzem. Od północy została dobudowana zakrystia z późnogotyckim portalem. Świątynia jednonawowa, z prezbiterium zamkniętym pięciobocznie ze skarpami, których zakończenia są pokryte dachówką. Wieża zbudowana na planie prostokąta przylega od zachodu, wejście do niej jest zamknięte łukiem półokrągłym. Kruchta znajduje się od południa. Elewacje zewnętrzne wieńczy fryz arkadowy.