W języku polskim średniowieczne torebki były nazywane jałmużniczkami lub sakiewkami. Jałmużniczką (ang. almoner) najczęściej nazywano bogato haftowany woreczek, noszony przez szlachetnie urodzonych przy pasie, służący do przechowywania drobnych monet przeznaczonych na jałmużnę lub do kwestowania przez kobiety, stąd nazwa. Sakiewką określano najczęściej skórzany woreczek. Obie nazwy praktycznie wyszły w XXI wieku z użycia w języku polskim.
Do dnia dzisiejszego w Muzeum Katedralnym na Wawelu zachowała się jałmużniczka, której posiadaczką wg tradycji była królowa Jadwiga. Została wykonana około 1340 roku we Francji i najprawdopodobniej przedstawia wyhaftowane sceny z legendy o Tristanie i Izoldzie.
thumb|Miniaturowa torebka châtelaine ze srebrnej siateczki thumb|upright|Torebeczka châtelaine, ok. 1889 Od XIV wieku na obrazach można dostrzec kobiety z châtelaine, przypiętą ozdobnym hakiem do paska lub szarfy sukni i swobodnie zwisającą. W XIX wieku châtelaine była noszona głównie przez kobiety i w miarę upływu czasu pojawiały się różne jej warianty, w tym torebeczka, która była popularna szczególnie od połowy lat 70. XIX wieku do wczesnych lat 80. XIX wieku. Torebeczki typu châtelaine były wykonywane z jedwabiu lub aksamitu, a te, które były przeznaczone do użytku na zewnątrz, zalecano robić ze skóry.