Początki kariery inżynierskiej Po studiach Inglis rozpoczął praktykę w firmie & Partners. Początkowo pracował w biurze kreślarskim, a następnie u , który jako inżynier rezydent () nadzorował na miejscu rozbudowę między Whitechapel a Bow. Inglis odpowiadał za projekt i nadzór nad trzynastoma mostami na tej trasie. W tym okresie zaczął systematycznie badać drgania i ich wpływ na konstrukcje, szczególnie mosty. W 1901 roku został członkiem kolegium () King’s College po pracy , jednej z pierwszych ogólnych analiz równoważenia silników. W tym samym roku otrzymał tytuł Master of Arts i został członkiem stowarzyszonym Institution of Civil Engineers (ICE) po zdobyciu Miller Prize za pracę studencką o geometrycznych metodach badania problemów mechanicznych.
Inglis porzucił praktykę u Wolfe-Barry po dwóch z pięciu planowanych lat, aby wrócić do King’s College jako asystent Jamesa Alfreda Ewinga, profesora mechanizmu i mechaniki stosowanej. Zachował zainteresowanie równoważeniem silników i w 1902 roku zgłosił w Stanach Zjednoczonych patent na ulepszony silnik z cylindrami ustawionymi końcami do siebie w celu równoważenia sił. Po odejściu Ewinga do Admiralicji w 1903 roku Inglis pracował z .