W Polsce kamienie te można znaleźć w karkonoskich pegmatytach Kruczych Skał i w innych rejonach Wilczej Poręby, a także w trzeciorzędowych piaskach złotonośnych Dolnego Śląska. Ich występowanie odnotowano w okolicy Legnickiego Pola, Mikołajowic i Wądroża Wielkiego. Występowanie szafirów stwierdzono także w plioceńskich żwirach w pobliżu Lwówka Śląskiego.
Syntetyczne szafiry thumb|Naszyjnik z naturalnym szafirem W 1902 roku francuski chemik opublikował proces produkcji syntetycznych kryształów rubinu, zwany metodą Verneuila. W procesie tym drobny proszek tlenku glinu jest podawany na płomień tlenowo-wodorowy, spadając na ceramiczny cokół. Po udanej syntezie rubinu Verneuil skupił swoje wysiłki na wytworzeniu szafiru. Synteza powiodła się po tym jak analizy chemiczne szafiru zasugerowały Verneuilowi, że żelazo i tytan są przyczyną niebieskiego koloru. Verneuil opatentował proces produkcji syntetycznego niebieskiego szafiru w 1911 roku.
Szafiry syntetyczne mają taką samą budowę atomową jak produkt naturalny, chociaż w przeciwieństwie do niego cechuje je równomierny rozkład barwy w całym krysztale.