Z obsadzenia jednych i drugich szacuje się rząd wiązania.
Teoria orbitali molekularnych stanowi wspólny język jakościowych diagramów wiązań, półempirycznych metod Hückla, metod ab initio oraz wielu obliczeń wykonywanych w ramach metody Hartree-Focka i teorii funkcjonału gęstości. W zależności od celu może więc służyć zarówno do prostego wyjaśnienia paramagnetyzmu tlenu, jak i do ilościowego przewidywania geometrii, energii, widm oraz reaktywności cząsteczek.
Zakres i założenia Podstawową jednostką opisu jest orbital molekularny, czyli funkcja falowa jednego elektronu w polu wszystkich jąder oraz pozostałych elektronów, ujętych w przybliżeniu. Zbiór takich orbitali tworzy układ poziomów energetycznych, które obsadza się elektronami zgodnie z zakazem Pauliego i regułą Hunda. Ostateczny opis cząsteczki zależy od wybranego poziomu teorii, bazy funkcyjnej i sposobu uwzględnienia oddziaływań elektron–elektron.