W marcu 1922 Komisja byłych Legionów Polskich pod przewodnictwem pułkownika Kazimierza Łukoskiego sporządziła wniosek na odznaczenie Orderem Virtuti Militari, który uzasadniła następująco:
Od grudnia 1917 do końca lutego 1918 jako chory leczył się w szpitalu na Węgrzech. Po opuszczeniu szpitala został internowany przez Austriaków w obozie w Witkowicach pod Krakowem. W końcu marca 1918 został zwolniony z internowania i wrócił do Stanisławowa. W styczniu 1919 został internowany przez Ukraińców i osadzony w obozie pod Kołomyją. 19 marca 1919, chory na tyfus plamisty, został zwolniony.
16 czerwca 1919 wstąpił jako ochotnik do 6 pułku strzelców pieszych, późniejszego 48 pułku piechoty. W jego szeregach wziął udział w zajęciu Pomorza, a następnie wojnie z bolszewikami. 13 sierpnia 1920 dowodząc 11 kompanią został trzykrotnie ranny pod Rudą. W końcu września wrócił do pułku. 1 grudnia 1920 został mianowany chorążym. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy i kontynuował służbę w 48 pp w Stanisławowie na stanowisku dowódcy plutonu. W końcu 1930 został przesunięty na stanowisko zastępcy oficera administracji materiałowej. W marcu 1939 w dalszym ciągu pełnił służbę w 48 pp na stanowisku dowódcy plutonu 3 kompanii. We wrześniu 1939 w Ośrodku Zapasowym 11 Dywizji Piechoty.