wokół protestów przeciwko elektrowni w Brokdorfie i prędkiemu reaktorowi w , a po katastrofie w Czarnobylu w 1986 roku budowa nowych reaktorów straciła w niemieckim życiu politycznym poparcie, co utorowało drogę późniejszej decyzji o odejściu od atomu.
W 2000 roku rząd Gerharda Schrödera, tworzony przez SPD i Zielonych, uzgodnił z operatorami odejście od energii jądrowej, co w 2002 roku przełożono na nowelizację ustawy atomowej. Po katastrofie w Fukushimie w Niemczech nasiliły się protesty antynuklearne i 30 maja 2011 koalicja Angeli Merkel ogłosiła, że wszystkie niemieckie elektrownie jądrowe zostaną wyłączone do końca 2022 roku.
W 2016 roku Federalny Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przyspieszone odejście od atomu jest co do zasady zgodne z konstytucją, ale operatorom elektrowni (E.ON, RWE i Vattenfall) przysługuje „odpowiednia” rekompensata.
Według badania z 2019 roku niemieckie wyłączenia elektrowni jądrowych zwiększyły emisję dwutlenku węgla o około 26,2 megaton rocznie i powodowały około 800 dodatkowych zgonów rocznie wskutek zanieczyszczenia powietrza.