Odnajdujemy tu związek między pisaniem a pamięcią, przewijający się przez całą powieść. Pierwsza część zdania Queneau ma charakter poetycki, druga zaś to pytanie, które autor zadaje sobie samemu, a na które odpowiedź brzmi bez wątpienia: pisząc. Perec w W postępuje właśnie w ten sposób, zarówno w swojej wyimaginowanej opowieści o wypaczonym ideale olimpijskim, jak i w autobiografii (w której poruszają się cienie), gdzie stawia pytania o własne życie i własne pisarstwo.
Perec bada pamięć poprzez projekty pisarskie, które mogą zakończyć się zarówno sukcesem, jak i niepowodzeniem. Rozpoczął pracę nad innymi powieściami autobiograficznymi, które jednak porzucił, aby całkowicie poświęcić się „W”. Zaczął publikować „W” w odcinkach dla La Quinzaine littéraire. Ta regularna forma publikacji stymulowała jego dążenie do odzyskiwania wspomnień. Podczas podróży do Wenecji w 1967 roku przypadkowo przypomniał sobie historię, którą napisał jako dziecko, opowiadającą o społeczeństwie zbudowanym wokół ideału olimpijskiego. Chciał zgłębić to, co pozwalała mu ona przypomnieć sobie własną przeszłość.