Dlatego odzyskanie efektywnej lokalności i zwykłego równania ruchu pól w granicy ciągłej pozostaje jednym z głównych testów programu.
Fenomenologia i kosmologia Za programem zbiorów przyczynowych przemawia między innymi to, że postulowana dyskretność nie wymaga prostego złamania symetrii Lorentza, dzięki czemu można formułować modele fenomenologiczne bez wprowadzania uprzywilejowanej siatki odniesienia. W literaturze analizowano między innymi dyfuzję położenia i pędu cząstek masywnych, dryf energii cząstek bezmasowych oraz możliwe efekty w polaryzacji fotonów i własnościach mikrofalowego promieniowania tła.
Z programem tym wiązano także niektóre modele kosmologiczne. Znanym przykładem jest hipoteza „everpresent lambda”, w której fluktuacje stałej kosmologicznej mają pozostawać związane z dyskretną strukturą czasoprzestrzeni postulowaną przez teorię zbiorów przyczynowych. Tego rodzaju propozycje traktuje się jako próby wskazania możliwych konsekwencji obserwacyjnych programu, a nie jako jego potwierdzoną część.
Znaczenie i problemy otwarte