Zygmunt Wizelberg (ur. 10 listopada 1914 w Krakowie, zm. 21 grudnia 1981) – polski prawnik pochodzenia żydowskiego, pułkownik Ludowego Wojska Polskiego, sędzia Najwyższego Sądu Wojskowego.
Życiorys Dorastał w zamożnej rodzinie inteligenckiej o korzeniach żydowskich, jako syn prawnika Henryka oraz Salomei ze Sternów. Początkową edukację odebrał w trybie domowym, co pozwoliło mu opanować m.in. język francuski, natomiast w 1931 roku pomyślnie ukończył edukację w państwowej placówce gimnazjalnej w Stanisławowie. Wyższe wykształcenie prawnicze zdobył na Wydziale Prawa na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, uzyskując stopień magistra w 1935 roku. Plany odbycia szkolenia wojskowego w ramach kursu podchorążych piechoty rezerwy przy lwowieńskim 19. Pułku Piechoty WP pokrzyżowały problemy zdrowotne. W rezultacie skoncentrował się na aplikacji adwokackiej, którą w latach 1936–1937 realizował pod okiem ojca w Delatynie, a po jego śmierci, w okresie 1937–1939 kontynuował w Stanisławowie w zespołach prowadzonych przez Izaaka Peitzera oraz Bernarda Ziffera.