W 1885 roku wieża była zagrożona zawaleniem i musiała zostać zburzona. Wkrótce potem podjęto decyzję o rozbiórce całego kościoła, ale gdy uznano, że budynek ma znaczną wartość architektoniczną, w 1890 roku prace przerwano. Południowa ściana, prezbiterium i apsyda pozostały nienaruszone. Odkryto, że nawa zawiera dwa sklepienia kolebkowe i dwa filary pośrodku konstrukcji. Filary podtrzymywały trzy łuki wzdłuż całej długości świątyni. Jeszcze bardziej interesująca była konstrukcja prezbiterium, gdzie tuż nad sklepieniem znajduje się mała komora, zmniejszająca nacisk na dach o około 20 ton. Sam dach pokryto piaskowcem z okolic Nexø. Kamienne pokrycia dachowe były dość nietypowe jak na Skandynawię – występują jedynie w kilku kościołach w Skanii (technika ta była dość powszechna w Irlandii). Konstrukcja łuku tęczowego jest również nietypowa, ponieważ jego centralny element stanowi drewniany blok, a nie kamień. Wnętrze kościoła w późnym średniowieczu zostało udekorowane freskami, które częściowo odrestaurowano w 1636 roku.