Wyjechał, upewniwszy się, że system monitorowania wulkanu działa prawidłowo.

Niemal cztery lata później, 14 stycznia 1993 roku, Galeras wybuchł podczas warsztatów Organizacji Narodów Zjednoczonych poświęconych ograniczaniu liczby ofiar klęsk żywiołowych. Spośród ośmiu naukowców przebywających wówczas w pobliżu krateru lub w jego wnętrzu przeżyło tylko dwóch. Voight ocenił, że Galeras nie był „rozgrzanym do czerwoności, gotowym do wybuchu wulkanem”. Jego zdaniem erupcję dałoby się przewidzieć dzięki właściwej interpretacji danych sejsmicznych z serii niewielkich zdarzeń poprzedzających, choć dokonać tego potrafiłoby zaledwie kilka osób na świecie.

Na początku lat 90. XX wieku Voight przeprowadził oceny zagrożenia wulkanicznego na Cotopaxi w Ekwadorze oraz na Nevado del Huila w Kolumbii, gdzie jego badania utrudniały oddziały partyzanckie i operacje karteli narkotykowych. Pomagał również przy ocenie aktywności na Pinatubo na Filipinach, Mount Redoubt w Stanach Zjednoczonych, na , Unzen i Ontake w Japonii oraz na Bezymiannym i Szywiełuczu na Kamczatce w Rosji.