Henryk Szela (ur. 30 marca 1902 w Czudcu, zm. po 1947) – rotmistrz Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Antoniego urodzony 30 marca 1902 w Czudcu, w ówczesnym powiecie rzeszowskim Królestwa Galicji i Lodomerii. Od stycznia 1921 do maja 1922 był uczniem 11. klasy Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. 28 maja 1923 został mianowany z dniem 1 stycznia 1923 podporucznikiem w korpusie oficerów jazdy i wcielony do 22 pułku ułanów w Brodach. 30 września 1924 został awansowany z dniem 1 października 1924 na porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1924 i 1. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. Z dniem 1 czerwca 1927 został przeniesiony do 6 pułku ułanów z równoczesnym przydziałem do szwadronu pionierów 6 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Stanisławowie na stanowisko młodszego oficera. Z dniem 15 marca 1928 został przydzielony na II pięciomiesięczny kurs specjalizacji oficerów pionierów piechoty i kawalerii. W marcu 1931 ogłoszono jego przeniesienie do 9 szwadronu pionierów (26 puł.), ale zostało ono anulowane i ostatecznie trafił do 4 pułku strzelców konnych w Płocku. Na stopień rotmistrza został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 20. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. Później został przeniesiony do 1 szwadronu pionierów w Ostrołęce na stanowisko dowódcy szwadronu.