Teoria niezawodności – interdyscyplinarna dziedzina nauki i techniki zajmująca się badaniem zdolności obiektów (technicznych, biologicznych, a także systemów informatycznych) do prawidłowego spełniania wymaganych funkcji w określonym czasie i w określonych warunkach eksploatacji.
Wyrosła z nauk matematycznych (głównie rachunku prawdopodobieństwa i statystyki) oraz inżynierii, stając się kluczowym elementem projektowania nowoczesnych maszyn, systemów przemysłowych, elektroniki oraz infrastruktury krytycznej.
Kluczowe pojęcia W teorii niezawodności stosuje się szereg precyzyjnie zdefiniowanych wskaźników i pojęć:
Niezawodność R(t) – prawdopodobieństwo, że obiekt nie ulegnie uszkodzeniu w przedziale czasu od 0 do t. Intensywność uszkodzeń λ(t) – miara podatności obiektu na uszkodzenia w danej chwili, pod warunkiem że do tej chwili obiekt działał poprawnie. MTBF (Mean Time Between Failures) – średni czas między awariami (dla obiektów naprawialnych). MTTF (Mean Time To Failure) – średni czas pracy do pierwszego uszkodzenia (dla obiektów nienaprawialnych).
Krzywa wannowa Jednym z fundamentalnych modeli opisujących intensywność uszkodzeń obiektów technicznych w czasie jest tzw. krzywa wannowa.