Obok Atlantydy do popularnych mitów o zatopionych lądach należą hipotetyczne kontynenty Lemurii i Mu, których obraz kształtował się w XIX i XX wieku na styku spekulacji naukowych, ezoteryki i polityki.
mały|Erich von Däniken, autor popularyzujący tezy paleoastronautyczne Wątek paleoastronautyczny interpretuje wybrane zabytki jako ślady wizyt istot pozaziemskich albo technologii przekazanej ludziom z zewnątrz. W literaturze popularnej utrwalali go m.in. Erich von Däniken i późniejsi autorzy telewizyjni. Von Däniken twierdził np., że linie z Nazca były lądowiskami pojazdów kosmicznych, podczas gdy badania archeologiczne wiążą te geoglify z praktykami rytualnymi i obserwacjami dawnych mieszkańców regionu. Podobnie posągi moai z Wyspy Wielkanocnej oraz monumentalne konstrukcje Tiwanaku bywały przedstawiane jako dzieło obcych technologii, choć badania archeologiczne wyjaśniają zarówno sposób transportu posągów, jak i miejscowe techniki obróbki i montażu kamienia. Badania eksperymentalne wykazały, że posągi te przemieszczano w pozycji stojącej: kołysane na boki za pomocą lin „chodziły” do przodu, a do poruszenia wielotonowego moai wystarczała niewielka, kilkunastoosobowa grupa, bez użycia zaawansowanej technologii.