Kolejnym właścicielem majątku możejkowskiego został (zm. 1550), który poślubił wdowę po wspomnianym Mackowiczu (Mackiewiczu). Następnie dobra te objęła wnuczka Szymka Elżbieta Szymkowiczówna, która wniosła Możejki w posagu Krzysztofowi Naruszewiczowi, podskarbiemu litewskiemu. Jego syn, Aleksander Krzysztof Naruszewicz, podkanclerzy litewski, połączył Możejków Mały i Możejków Wielki. Z kolei poprzez córkę Aleksandra, Marię (Mariannę) Teklę Naruszewiczównę, cały majątek możejkowski trafił w ręce jej męża, Jerzego Karola Chodkiewicza, oboźnego litewskiego.

Po unii brzeskiej cerkiew przeszła w ręce unitów. W 1656 r., podczas wojny Rosji z Rzecząpospolitą Obojga Narodów cerkiew została napadnięta przez Kozaków, którzy splądrowali Murowankę i zabili księdza. Miejscowość ucierpiała także w 1706 roku podczas wojny północnej, gdy wojska szwedzkie Karola XII ostrzelały z armat świątynię.

W 2 poł. XVIII w. po Chodkiewiczach dobra możejkowskie drogą zakupu trafiły do Samuela Kostrowickiego, łowczego i pisarza grodzkiego lidzkiego. Tymczasem cerkiew, wciąż jeszcze unicka, została praktycznie opuszczona. Od 1794 roku, z woli Kazimierza Kostrowickiego, właściciela Możejkowa, cerkiew w Murowance zaczęła nabierać charakteru kościoła rzymskokatolickim.