Pierwsze projekty zakładały odzyskanie 225 mln, a według innych źródeł 250 milionów lub 100 milionów na potrzeby odbudowy, z końcem 1949 roku Państwowa Komisja Planowania Gospodarczego zwiększyła ten zakres do 500 milionów sztuk.
W 1950 roku, przy okazji kontroli biura Antoniego Olszewskiego, znaleziono raporty z dotychczas przeprowadzanych akcji rozbiórkowych i pozyskiwania cegieł. Według tych dokumentów, do 30 listopada 1949 roku Zimowa Akcja Rozbiórkowa uzyskała cegły w liczbie: 41 milionów w Białymstoku; 34 milionów w Bydgoszczy; 63 milionów w Gdańsku; 3 milionów w Katowicach; 530 tysięcy w Lublinie; 16 milionów w Olsztynie; 61 milionów w Poznaniu. W tym samym czasie we Wrocławiu wydobyto z ruin ponad 132 miliony cegieł, a w Szczecinie 152 miliony. Biorąc pod uwagę, że w tym samym czasie w Warszawie z rozbiórek wydobyto tylko 8 milionów cegieł, to odzysk budulca ze Szczecina i Wrocławia był przeprowadzany na skalę przemysłową.