Od lewej: Carl Rodenburg, Martin Lattmann, Werner Sanne, Karl Strecker 76 Dywizja Piechoty dowodzona przez Rodenburga w listopadzie 1942 roku znalazła się w kotle pod Stalingradem. 21 stycznia 1943 roku Rodenburg awansował na generała porucznika (niem. Generalleutnant). Rankiem 31 stycznia 1943 roku Carl Rodenburg został odznaczony przez feldmarszałka Paulusa Liśćmi Dębu do Krzyża Rycerskiego. Wyróżnienie to stanowiło wyraz uznania za niezłomną obronę prowadzoną przez jego dywizję na północny wschód od Wierchniej Jelszanki w dniach od 22 do 28 listopada 1942 roku; działania te powstrzymały radzieckie natarcie w kierunku mostów na rzece Don i umożliwiły przeprowadzenie kontrmanewrów przez 11 Armię oraz XIV Korpus Pancerny na południe od Stalingradu. Ponadto podległy mu pułk artylerii, przekształcony w jednostkę piechoty, szczególnie wyróżnił się 18 stycznia 1943 roku podczas szturmu na radzieckie linie obronne w rejonie kołchozu Bolszaja Rossoszka. Po ceremonii odznaczenia wykonano zdjęcie, które wywieziono jednym z ostatnich samolotów opuszczających rejon walk. Tego samego dnia, wieczorem, Carl Rodenburg trafił do sowieckiej niewoli.