Wiosną 1944 roku Rodenburg miał dołączyć jednak do związku, przy okazji, ku zdziwieniu pozostałych generałów agitując do przyłączenia się do bojkotowanego wcześniej stowarzyszenia. Próby Seydlitza doprowadzenia do uznania BDO przez stronę sowiecką za rząd na uchodźstwie zostały uznane za prowokację i odrzucone. Do niepowodzenia miał przyczynić się Rodenburg. Według NKWD, dołączywszy do Seydlitza pomagał mu przygotowywać memorandum, celowo proponując postulaty, które były nieakceptowalne, co spowodowało spadającą liczbę wstępujących do komitetu. Za ten domniemany czyn został oskarżony o działalność faszystowską, wyrzucony z BDO i umieszczony w izolatce. W listopadzie 1949 roku Rodenburg został skazany na 25 lat pobytu w obozie pracy za zbrodnie wojenne.

Po wojnie Wizyta kanclerza Konrada Adenauera w Moskwie we wrześniu 1955 roku doprowadziła do zwolnienia z obozów ok. 3000 jeńców spod Stalingradu. Wśród nich znajdował się również Carl Rodenburg, który powrócił do Niemiec Zachodnich. Zamieszkał w Lubece w kraju związkowym Szlezwik-Holsztyn. Po wojnie nie angażował się w działalność wojskową, ani polityczną. Zmarł 5 listopada 1992 roku w wieku 98 lat.

Życie prywatne 15 lutego 1920 roku zawarł związek małżeński z Marią Hildegard Geissenberger.