Te zmagania odzwierciedlały panującą na szerszą skalę niepewność po rządach Gustawa III, kiedy to kolejni monarchowie udzielali niejednoznacznego wsparcia, co prowadziło do okresowych niedoborów funduszy, na które wpływały wstrząsy gospodarcze w Europie, takie jak skutki wojen napoleońskich w postaci negatywnego wpływu na szwedzki mecenat nad sztuką.
W połowie XIX wieku wzrosła rola kobiet w kierowaniu akademią, co stanowiło podkreślenie integracji płci w rolach edukacyjnych. To kierownictwo przyczyniło się nacisku przez program nauczania na wszechstronne umiejętności aktorskie – dostosowane do dramatycznych przemian epoki – choć specyficzne adaptacje do wpływów romantyzmu – takie jak wzmożona ekspresja emocjonalna w grze aktorskiej – pozostały związane z szerszymi produkcjami teatralnymi, a nie ze sformalizowanymi zmianami w szkołach. Pod koniec XIX wieku akademia wykształciła pokolenia aktorów, radząc sobie z presją konkurencji ze strony powstających teatrów prywatnych, jednocześnie utrzymując swój status filaru szwedzkiej edukacji dramatycznej aż do 1900.