Konstancja Łubieńska (ur. 1882 w Czułczycach, zm. 4 maja 1937 w Warszawie) – polska działaczka społeczna i oświatowa, jedna z założycielek oraz wieloletnia przewodnicząca Koła Polek, w latach 1922–1924 wiceprzewodnicząca Komitetu Społecznego Przysposobienia Kobiet do Obrony Kraju.
Życiorys Rodzina Konstancja Łubieńska urodziła się w rodzinnym majątku w Czułczycach jako córka Władysławy ze Zglinieckich i Tadeusza Moraczewskiego-Trzeciewskiego. W 1905 roku poślubiła Kazimierza Łubieńskiego.
Działalność społeczna Początki jej działalności społecznej sięgają 1899 roku, kiedy organizowała tajne nauczanie na wsi. W czasie wojny rosyjsko-japońskiej pełniła rolę pielęgniarki i opiekunki oświatowej w szpitalu dla polskich żołnierzy w Harbinie. W latach 1906–1915 kontynuowała w Warszawie prace edukacyjne.
W 1915 wyjechała do Mińska, gdzie została przewodniczącą Sekcji Oświatowej Komitetu Pomocy Ofiarom Wojny. Organizowała opiekę dla dzieci uchodźczych w postaci edukacji i letnich kolonii. Należała do grona założycielek i późniejszego zarządu Koła Polek im. Księcia Józefa Poniatowskiego, powstałego w Mińsku w październiku 1917 roku.