W czasie powstania warszawskiego dowodził działaniami AK na terenie Legionowa i okolic w dniach 1–4 sierpnia 1944. Po wygaśnięciu walk w I Rejonie „Marianowo-Brzozów” zarządził przejście części oddziałów do Puszczy Kampinoskiej. Batalion por. Bolesława Szymkiewicza „Znicza” wszedł następnie w skład Grupy „Kampinos” i uczestniczył w dalszych walkach, m.in. pod Brzozówką, Leoncinem i Polesiem Nowym oraz w bitwie pod Jaktorowem.

W październiku 1944, po upadku powstania warszawskiego, Kłoczkowski został mianowany ostatnim komendantem VII Obwodu „Obroża”, zastępując przebywającego w niewoli płk. Kazimierza Krzyżaka. Funkcję tę pełnił do 17 stycznia 1945.

Po wojnie powrócił do Legionowa i próbował włączyć się w odbudowę miasta. Wobec zagrożenia aresztowaniem przez Urząd Bezpieczeństwa wyjechał do Wrocławia. Pracował tam jako goniec w pogotowiu ratunkowym, a następnie jako sanitariusz we wrocławskim Wojewódzkim Wydziale Zdrowia. Był inwigilowany i przesłuchiwany przez organy bezpieczeństwa. Zmarł nagle 24 grudnia 1952 we Wrocławiu, według biogramu Muzeum Powstania Warszawskiego po kilkudniowym przesłuchaniu, wskutek zawału serca.

Został pochowany na Cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu, przy ul.