Księga opowiada o tym, jak zmartwychwstały Jezus czyni apostołów swoimi świadkami i nakazuje im nawracanie wszystkich narodów aż po krańce ziemi (Dz 1,8). Poprzez Ducha Świętego Bóg daje apostołom moc w ich pracy misyjnej, obdarzając ich zdolnością czynienia cudów, takich jak uzdrawianie chorych, wypędzanie demonów i wskrzeszanie umarłych, podczas szerzenia ewangelii Jezusa. Problemy, takie jak prześladowania antychrześcijańskie oraz konflikty dotyczące tego, czy konwertyci powinni najpierw stać się Żydami, zanim będą mogli zostać chrześcijanami, zostają przezwyciężone.
Księga Dziejów Apostolskich została prawdopodobnie napisana około roku 80 lub 85 n.e. Nie tyle dba ona o dokładność historyczną, ile o rozwijanie konkretnej teologii z określonego punktu widzenia religijnego.
Niekanoniczne dzieje Wczesny Kościół nie włączył żadnych innych ksiąg z tego gatunku do chrześcijańskiej Biblii. Dokumenty te są uważane za apokryficzne przez wszystkie kościoły. Zazwyczaj są to późniejsze, legendarne opowieści o dwunastu apostołach, napisane w II i III wieku n.e. Księgi te zwykle nie podają się za napisane przez apostołów, lecz są anonimowe, a zatem nie są uważane za pseudepigrafy i fałszerstwa.